<img src="https://images.aposto.com/2026/0/1/1767623894939.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.54" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><h1 fr-original-style="" style="font-size: 2em; margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Marty Supreme: Beyazperdeden gerçek hayata taşan bir hırs hikayesi</h1>Timothée Chalamet'nin performansıyla büyüleyen, pazarlama kampanyasıyla sinema deneyimini filmin dışına taşıran "Marty Supreme", hırsın ve en iyi olma arzusunun insan doğasının en temel parçalarından olduğunu hatırlatıyor.Yazı: Emre Eminoğlu“Bu rol için harcanan emeği ve bunun benim için ifade ettiklerini küçümsemek en şık olanı olurdu belki ama gerçek şu ki bu role hayatımın beş buçuk yılını verdim” diye başlamıştı Timothée Chalamet geçen yıl A Complete Unknown&nbsp;filmindeki Bob Dylan performansıyla uzandığı SAG Ödülü’nü kabul ettiği konuşmasına:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(255, 225, 68); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(255, 225, 68); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">"...gerçek şu ki ben gerçek büyüklüğün peşindeyim. İnsanlar genelde böyle konuşmaz ama ben en büyüklerden biri olmak istiyorum. En büyüklerden ilham alıyorum. [...] Daniel Day-Lewis ve Marlon Brando’dan, Viola Davis’ten, Michael Jordan ve Michael Phelps’ten ilham alıyorum. Ben de orada olmak istiyorum."</blockquote>Birkaç hafta sonra Akademi benzer bir tercih yapmasa da, ben Chalamet’nin bu konuşmasını tutkulu, hırslı ama ilham verici bulmuş, kendisinin gerçekten de kuşağının en büyüklerinden olduğunu düşünmüş ve bir gün Oscar töreninde de benzer bir konuşma yapacağına olan inancımı tazelemiştim. Şimdi ise o konuşmayı yaptığı geceki hırsının ve tutkusunun sadece onun oyunculuk mesleğine adanmışlığından mı kaynaklandığından, yoksa bir sonraki yılın ödül sezonu kampanyasının fitilini ateşleyen, planlanmış bir hamle mi olduğundan emin değilim—tabii ki Marty Supreme’den söz ediyorum.Kardeş yönetmen ikilisi Josh ve Benny Safdie’nin ayrıldığı 2025 sinema yılında önce Benny Safdie’nin The Smashing Machine’ini izlemiş ve Safdie'ler sinemasından izler bulsak da ikilinin birlikte imza attığı Good Time&nbsp;ve Uncut Gems’deki yüksek tempolu gerilimi ne yazık ki bulamamıştık. Gözler Josh Safdie ve Marty Supreme’in üzerindeydi. 1950’lerin New Yorku'nda geçen, gerçek masa tenisi şampiyonu Marty Reisman’ın yaşamından esinlenen film, alanının en iyisi olmak için adeta kendini yırtan yeni yetme bir sporcunun inişlerini ve çıkışlarını, yükselişlerini ve çakılışlarını ama her şeyden önemlisi olağanüstü boyutlardaki hırsını konu alıyor. <p contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-wrapper fr-deletable" fr-original-style="text-align:center" style="text-align: center; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><a bgcolor="#e06535" color="#000000" contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-link" fr-original-style="background-color:#e06535 !important;color:#090909 !important" href="https://aposto.com/s/marty-supreme-beyazperdeden-gercek-hayata-tasan-bir-hirs?a=customButton" rel="noreferrer" style="background-color: rgb(224, 101, 53) !important; color: rgb(9, 9, 9) !important; text-decoration: none; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">YAZININ DEVAMI</a>

Duende

<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(255, 225, 68); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(255, 225, 68); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">Film:&nbsp;Marty Supreme Yönetmen:&nbsp;Josh Safdie Yapım yılı: 2025 Süre:&nbsp;149 dakika</blockquote>“Bu rol için harcanan emeği ve bunun benim için ifade ettiklerini küçümsemek en şık olanı olurdu belki ama gerçek şu ki bu role hayatımın beş buçuk yılını verdim” diye başlamıştı Timothée Chalamet geçen yıl A Complete Unknown&nbsp;filmindeki Bob Dylan performansıyla uzandığı SAG Ödülü’nü kabul ettiği konuşmasına:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(255, 225, 68); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(255, 225, 68); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">"...gerçek şu ki ben gerçek büyüklüğün peşindeyim. İnsanlar genelde böyle konuşmaz ama ben en büyüklerden biri olmak istiyorum. En büyüklerden ilham alıyorum. [...] Daniel Day-Lewis ve Marlon Brando’dan, Viola Davis’ten, Michael Jordan ve Michael Phelps’ten ilham alıyorum. Ben de orada olmak istiyorum."</blockquote>Birkaç hafta sonra Akademi benzer bir tercih yapmasa da, ben Chalamet’nin bu konuşmasını tutkulu, hırslı ama ilham verici bulmuş, kendisinin gerçekten de kuşağının en büyüklerinden olduğunu düşünmüş ve bir gün Oscar töreninde de benzer bir konuşma yapacağına olan inancımı tazelemiştim. Şimdi ise o konuşmayı yaptığı geceki hırsının ve tutkusunun sadece onun oyunculuk mesleğine adanmışlığından mı kaynaklandığından, yoksa bir sonraki yılın ödül sezonu kampanyasının fitilini ateşleyen, planlanmış bir hamle mi olduğundan emin değilim—tabii ki Marty Supreme’den söz ediyorum.<img src="https://images.aposto.com/2026/0/1/1767602427295.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="2.39" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Timothée Chalamet, Marty Supreme | Kaynak: Başka SinemaKardeş yönetmen ikilisi Josh ve Benny Safdie’nin ayrıldığı 2025 sinema yılında önce Benny Safdie’nin The Smashing Machine’ini izlemiş ve Safdie'ler sinemasından izler bulsak da ikilinin birlikte imza attığı Good Time&nbsp;ve Uncut Gems’deki yüksek tempolu gerilimi ne yazık ki bulamamıştık. Gözler Josh Safdie ve Marty Supreme’in üzerindeydi. 1950’lerin New Yorku'nda geçen, gerçek masa tenisi şampiyonu Marty Reisman’ın yaşamından esinlenen film, alanının en iyisi olmak için adeta kendini yırtan yeni yetme bir sporcunun inişlerini ve çıkışlarını, yükselişlerini ve çakılışlarını ama her şeyden önemlisi olağanüstü boyutlardaki hırsını konu alıyor.Film içerik ve biçimsel olarak Safdie sinemasının taşıyıcı kolonunun Josh olduğunun bir kanıtı gibi. Ama bunlardan önce, yönetmen, Chalamet ve A24’un kümülatif gücüyle yürütülen pazarlama kampanyasına apayrı bir paragraf ayırmak gerekiyor.&nbsp;Marty Supreme’deki masa tenisi toplarının turuncusu ile özdeşleşen pazarlama kampanyası, aylardır Timothée Chalamet’yi utanç verici denilebilecek seviyede ödül kazanmaya ant içmiş bir hırs küpü olarak gösteren kurmaca röportajlar, kurmaca demeçler ve Las Vegas Sphere’in zirvesinden haykırdığı büyüklük arzusu kullanılarak yürütüldü.&nbsp;Beni büyük bir hayranı olduğum oyuncudan nefret ettirmenin eşiğine getiren bu süreç, filmi izleyip Marty Mauser karakteri ile tanıştığımda anlam kazandı. Marty Supreme, son yıllarda izleme alışkanlıkları başkalaşan, sinema salonlarından uzaklaşan izleyicinin deneyimini güçlendirmek (dolayısıyla sinemayı kurtarabilmek) için stüdyo ve dağıtımcıların nasıl yollar izleyebileceğinin bir önizlemesi gibi.&nbsp;Pazarlama artık sadece tanıtım ve filmlerin ticari başarısını artırma amaçlı bir araç değil; film izleme deneyiminin bir parçası. Timothée Chalamet’nin SAG Ödülleri konuşmasını, mesleki hırsını ve en büyüklerden biri olma arzusunu, canlandırdığı karakterin her şeyi göze alarak tırmanmaya çalıştığı basamaklardan, mesleki hırsından ve en büyüklerden biri olma arzusundan ayrı düşünmek mümkün değil. Artık sinema salonunda oturup izlediğimiz filmin aylar önce sosyal medyada başladığı ve salondan çıktığımızda sosyal medyada devam ettiği bir çağdayız belli ki. Üstelik Marty Supreme yılın tek örneği değil; Together&nbsp;ve F1: The Movie&nbsp;de benzer bir eğilimin uzantıları.<img src="https://images.aposto.com/2026/0/1/1767602451640.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="2.39" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Marty Supreme | Kaynak: Başka SinemaJosh Safdie’yi Safdie kardeşlerin üstün yarısı yapan filme dönecek olursak... Bir seks sahnesiyle açılan, spermler yumurtaya doğru yarışırken açılış kredilerini izlediğimiz ve bir bebeğin doğumuyla sona eren Marty Supreme,&nbsp;hırsın ve&nbsp;en iyi olma arzusunun&nbsp;insan doğasının en temel parçalarından olduğunu hatırlatıyor. Motivasyon konuşmaları ve afişlerinde rastladığımız o klişe cümlelerin dediği gibi aslında her birimiz yumurtayı döllemek üzere koşan bir sperm ordusundaki en iyi yarışçıyız. Mikro ölçekte Marty’nin açılış sahnesinde koşusunu tamamlayan spermi bir bebeğe dönüşürken, makro ölçekte filmin bütünü Marty’nin zirveyi hedefleyen koşusunu konu alıyor.&nbsp;Marty koşuyor. Marty koştukça, Hollywood sinemasını tanımlayan koşulardan bir diğeri, Forrest Gump’ın Forrest’ının koşusu geliyor aklıma. Bir yanda tesadüfen tarih yazan, istemsizce bir Amerikan efsanesine dönüşen Forrest, bir yanda kendi yolunu tırnaklarıyla kazıyarak çizmeye çalışan, zirveye parmaklarını kanırtarak tırmanmaya çalışan Marty. (İkisinin de masa tenisinde Asyalı rakiplerle çekiştiğini söylememe gerek yok, değil mi?)&nbsp;Forrest Gump’ın şansla, tesadüflerle, kazara efsaneleşen kahramanına karşın Marty Supreme’in en ince ayrıntısına kadar tasarlanmış zirve yolculuğu... Tüm bunlar, 90’lardan günümüze Amerikan rüyasının nasıl değiştiğinin ve bir cenneti tadabildiğiniz bir çikolata kutusundan cehennemin ortasında hissettiren rekabet dolu bir çikolata fuarına nasıl evrildiğinin de izdüşümü gibi.<img src="https://images.aposto.com/2026/0/1/1767602471997.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="2.39" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Gwyneth Paltrow, Marty Supreme&nbsp;| Kaynak: Başka Sinemaİnişli çıkışlı, düşüşlü kalkışlı bir koşu Marty’ninki; filmin temposunu ve gerilimini ayarlamada bu trafiğin işaretleri izleniyor. Çıkışlar ve kalkışlar sancılı, zorlu. Marty’nin çırpınışları, çabaları, planları onu terletiyor, başına belalar açıyor. Asansörler bozuk, merdivenler kalabalık, basamaklar normalden yüksek, sıralar beklediğinden uzun... Oysaki inişler ve düşüşler hep beklenmedik, ani ve kolay oluyor. Marty koşarak iniyor merdivenlerden, asansör hiçbir katta durmadan zemine ulaşıyor— yeri geliyor, en beklenmedik şekillerde aşağı çakılıyor Marty. Marty yükseldikçe filmin temposu düşüyor, gerilimi artıyor. Marty düştükçe tempo artıyor, ama nihayetinde bir rahatlamayı da beraberinde getiriyor.Timothée Chalamet’nin filmin dışına taşan performansı yılın en iyilerinden kuşkusuz, onun da kariyerinin en iyilerinden olmaya aday. Masa tenisi sahnelerindeki gerçekçiliği yıllarca aldığı masa tenisi derslerine, filmin genelindeki karizmasını ise oyunculuk yeteneğine borçluyuz.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Bu yazı yayımlanmadan hemen önceki gece Timothée Chalamet, ödül sezonundaki ilk büyük başarısına Critics’ Choice Ödülleri’nde En İyi Erkek Oyuncu seçilerek ulaştı.</li></ul>Fakat oyuncunun kendi doğasındaki hırsını karakteriyle örtüştüren ve birlikte yumak olup büyüyen bu performansın gölgesinde kalmaması gerekenler de var filmde: Odessa A’zion ve Gwyneth Paltrow, erkek egemen bir onyılda, erkek egemen bir şehirde, erkek egemen bir sporla ilgili yapılmış bir filmin yegane kadın karakterlerine hayat verirken parlıyorlar.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2026/0/1/1767602500254.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="2.39" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Odessa A'zion, Marty Supreme&nbsp;| Kaynak: Başka SinemaÖzetle, Josh Safdie Marty Supreme’de bir spermin hikayesini anlatıyor. Engelleri aşmak, her düştüğünde yeniden kalkabilmek onun doğasında var çünkü tıpkı bir sperm gibi, en büyüklerden biri değil, en büyük olabilmek için çırpınıyor. Yaşamının ve kariyerinin bir kısmına tanık olduğumuz Marty’nin yolculuğunun zirvede sonuçlanıp sonuçlanmadığını bilmiyoruz. Ama filmin son sahnesinde bir bebeğe, kendi bebeğine baktığındaki bakışlarında bir baba şefkatinden çok en iyi olmayı başarmış bir spermle tanışmanın mutluluğunu ya da doğuran kendisi olmasa da o bebeği yaratmış olmanın gururunu yaşadığını görüyoruz.&nbsp;Nerede izleyebilirsin?&nbsp;Marty Supreme,&nbsp;1 Ocak’ta gösterime girdi.Benzer işler:<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Forrest Gump&nbsp;(1994, Robert Zemeckis)</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Pearl&nbsp;(2022, Ti West)</li></ul>

Timothée Chalamet'nin performansıyla büyüleyen, pazarlama kampanyasıyla sinema deneyimini filmin dışına taşıran "Marty Supreme", hırsın ve en iyi olma arzusunun insan doğasının en temel parçalarından olduğunu hatırlatıyor.

Marty Supreme: Beyazperdeden gerçek hayata taşan bir hırs hikayesi

Klasik bir Hollywood fotoğrafı.. Dönemin aktörleri Marlon Brando, Jean Simmons, Frank Sinatra, Vivian Blaine, "Guys and Dolls" filminde kol kola gezmekte. Tabii ki fotoğraf sanatçımız Gjon Mili deklanşöre basmış.<img src="https://images.aposto.com/2022/5/6/1654952133951.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" alt="Guys and Dolls filminden bir kare" ratio="1.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><img src="https://images.aposto.com/2022/5/6/1654952169974.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" alt="burada ise Marlon Brando set arasında esniyor." ratio="1.47" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Burada Marlon Brando set arasında esnerken Gjon Mili'ye yakalanmış :)

Yıldızlı Bir Hikâye

Frank Loesser'in yönettiği bir müzikal olan bu filmin fotoğrafçısı ise tabii ki Gjon Mili'ydi!

Guys And Dolls Filminden Kareler

Pera’da zamandan, mekândan bağımsız hisler ve anımsamalar üzerine kurulu bir dünya yaratsak neye benzerdi? İçinde mutlaka martılar; teraslar, duvar yazıları; müzik; vitrinler, mey ve Pera’nın insanları olurdu.Peki ya başka?: Bize Pera’yı anımsatan 46 an düşündük, "Peraesk" bir dünya yarattık. Cenk&nbsp;çizdi, poster oldu.&nbsp;Şimdi sana birkaç tüyo vereceğiz, doğru bilen ilk 5 kişinin duvarına Pera’da bir Suare posterini yollamak üzere!Editörün notu:&nbsp;Poster, indirilince okunabiliyor.<img src="https://images.aposto.com/2022/3/5/1650063256051.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.72" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">İllüstrasyon: Cenk Güngör<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">12.&nbsp;Onu düşününce ilk çizgili tişörtleri ve gömlekleri geliyor akla. Sonra da sahneye, kağıda taşıdığı kelimeleri.16.&nbsp;Salvador Dali, Picasso, Winston Churchill, Sophia Loren, Nazım Hikmet, Marlon Brando, Yaşar Kemal’in ortak noktası.25.&nbsp;“Bir derdiiiim var, artık tutaaamam içimde!”28.&nbsp;Pera’nın bu müzisyenini sadece eskiden beri bu sokaklarda gezenler bilir. Bilmeyenler Fatih Akın’ın Köprüyü Geçmek filminden kopya çekebilir.37.&nbsp;Çay içerken görülen iki yazardan biri 26 Mart 1981, Dünya Ölmeme Günü sakinlerinden. Diğeri o masaya, Beyoğlu’nda bir çaycıya oturdu mu bilmiyoruz ama şu dizeleri yazdı: “Çok şey vardı anlatılacak. O yüzden sustum. Birini söylesem diğeri yarım kalacaktı. Sen duydun mu sustuklarımı?”🗝 Yanıtlarını bize <a fr-original-style="" href="https://docs.google.com/forms/d/1steLyQAlGdpooL9TRtZnB1IPlyNdg_PzegqAkKEIM4A/edit" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buradan</a> yollayabilirsin.

Soli

Carlo Ancelotti gerek karizmatik tavırlarıyla gerekse namıyla İtalyan futbolunda büyük bir “Baba” figürüdür. Reggio Emilia doğumlu teknik adam, arkasında bıraktığı izle sık sık Marlon Brando’nun canlandırdığı Don Corleone’a benzetilir. The Godfather serisini izleyenler bilecektir ki, tüm hikaye Don öldükten sonra başlar. Bu ölüm ailesinin başına türlü belalar açacaktır. Carletto görevinden ayrılıp Real Madrid ile anlaştığından beriyse; Goodison Park’ta esen mutluluk rüzgarları, hafif bir esintiden öteye gidemiyor.Ancelotti’nin ayrılığıyla birlikte boşalan koltuğa pek çok teknik adamın adı yazılıp çizildi. Bu isimler arasında taraftarın antipatisinin en fazla olduğu kişi, Liverpool geçmişinden dolayı Rafael Benitez’di. Haliyle ezeli rakiplerinde yıllarca görev almış ve orada simgeleşmiş birini istemiyorlardı. İş, kontrat görüşmeleri sırasında kimliği belirsiz kişiler tarafından ölüm tehditlerine kadar varsa da, çatlak sesler takım sahibi Farhad Moshiri’nin kararını değiştirmedi. Benitez ile ciddi maliyetler doğuran bir sözleşmenin altına imza atıldı.Çin’de patlayan Covid-19 salgınından dolayı oradaki sallantıya düşen görevinden ayrılıp, 11 yıl aradan sonra Liverpool şehrine dönen Benitez, gelişiyle birçok soruyu ve bilinmezi de beraberinde getiriyordu. Hedef, bir süredir cazibe merkezi olmaktan uzaklaşan Everton’ı hak ettiği yerlere taşımaktı. Hiçbir malzeme çekici vurmadan şekil almaz. Bu felsefeyle ciddi yatırımlar yapıldı, fakat bu yatırımlara sabredilme süresi sadece 7 ayla sınırlı kaldı.Son 7 ayın faturası, Cumartesi günü oynanan Norwich City maçının ardından ligin dibiyle aralarında sadece 6 puan fark kalmasıydı. Kulüp şimdi ciddi ciddi küme düşmeme mücadelesi vermeye hazırlanıyor ve devam eden bir yeni stadyum projesi de olduğu düşünülürse, kemerler biraz sıkılacak gibi.Malumun ilanına en çok yaklaştıran şeylerden biri de son olarak eldeki en değerli Asset olan Lucas Digne ile sürtüşmek oldu. Takım sahibi Moshiri, bu hamleyle (5 gün önce) Benitez’in arkasında durdu. Lucas Digne 30 milyon Euro’ya Aston Villa’ya transfer olurken, taraftarlar şaşkına döndü. Sırf bu karardan dolayı, çeşitli yayın organlarında Benitez ile devam edilebileceği konuşuluyordu. Açıkçası iki hamle birbirinden oldukça tutarsızdı. Ya Benitez ile bir devam kararı alınmalıydı ya da Lucas Digne, takım bu haldeyken en azından Haziran ayına kadar takımda kalmalıydı.Everton-Benitez evliliğini en güzel anlatan kelime “Uyuşmazlık”. Eğer Gece 03:00’te kalkıp balığa giderseniz, Sabah 08:00’de yediğiniz yemek kahvaltı değil, öğlen yemeği olur. Yanlış zaman, yanlış insan...Peki şimdi ne olacak?Everton cephesinde eski futbolcuları Wayne Rooney’nin adı sıkça öne çıkıyor ama ben bu senaryonun bir intihar olacağını düşünüyorum. Bu sebeple sükunette fayda var. Benitez içinse, bu birliktelik kariyerine büyük zarar verdi. Bir daha yüksek profilli bir Premier Lig takımında çalışması zor duruyor. Ailesinin uzun zamandır İngiltere’de yaşadığı biliniyor ve ben ilerleyen dönemde onu küme atlamayı hedefleyen, mali yönden de fena durumda olmayan bir Championship takımında göreceğimizi öngörüyorum. Biraz kafa dinlemek iki taraf için de en hayırlısı.

This Is England

Rafa Benitez'in bundan sonraki kariyer yolculuğunu tahmin etmek zor olacak.

Yanılsama

Boğaziçi Üniversitesi’nin özgür ortamının 60’lı yıllarda James Baldwin için nefes alacak güvenli bir liman olması, bana her defasında gerçek olamayacak kadar güzel geliyor. Rumeli Hisarı’nda Güney Kampüs'e oldukça yakın bir noktada kiraladığı evinde ve zaman zaman okulda verdiği partilerde Marlon Brando, Alex Haley ve ressam Beauford Delaney gibi isimleri ağırlamış olması da bu gerçekliğe kesinlikle masalsı bir hava katıyor!“Kişinin kim olduğu, ne olduğuyla ilgili imgesiyle gerçek kişiliği arasında hep bir çatışma vardır. Bu çatışmayı yok saymak sizi boğup yok edecek bir fantezidir. Çatışmayı göğüslemek sizi gerçek kimliğinize kavuşturabilir.” – James Baldwin

Tutto

Güvenli bir liman 

Başlık sizi yanıltmasın; Marlon Brando’nun smokinle rakı içip çatalının ucuyla tarama yediği, kavun ve anason kokulu bir sahnesi yok. Ancak Baba’nın gurur duyduğu memleketi Sicilya’nın bizim aslan sütünde parmağı var.Hikâye, Arapların 9. yüzyılda Sicilya’yı fethetmesiyle başlıyor. Arap simyacıların bundan yüzyıl önce damıtma tekniğiyle alkolü yoğunlaştırmayı keşfettiklerini de bir kenara not edelim. Tabii onlar bunu yalnızca lambaları ateşlemek &nbsp;ya da yaraları dezenfekte etmek için kullanmayı seçmiş. Şarapların sırf karanlığı değil, ruhlarını da aydınlatmasını isteyen Sicilyalılar ise Deniz Gürsoy’un Çilingir Sofrasında Rakı kitabında anlattığı üzere, Arapların damıttığı bu yeni yoğun sıvıya anason ekleyerek günümüz rakısının atası olan tutone adlı içkiyi yudumlamaya başlamış.Arak mı rakıdan, rakı mı araktan? Bu tarz yazılarda âdet, afili Latince isimler eşliğinde konuya giriş yapmaktır. Fakat arak ile rakının etimolojisinde gözümüzü Arapların bakır imbiklerine çevirmemiz gerek. Rakının evrim teorisini açıklayan imbik temelli distilasyon işlemi, şaraptaki alkolün ayrışması için 78.4 C derecede kaynayıp buharlaşan alkolün soğuk borulardan geçip yoğunlaşması şeklinde özetlenebilir. Yoğunlaşırken dökülen damlalara da Arapça “ter” anlamına gelen “arak” adı verilir. İsim benzerliğinden ötürü sıkça dile getirilen iddianın aksine, ilk rakı Irak’ta üretilmemiştir. Nitekim Osmanlı halkı 16. yüzyılda buz gibi rakı kadehlerini tokuştururken, ortada Irak adında bir devlet yoktu. Bugün Yakın Doğu ülkeleri başta olmak üzere Afrika, Asya, Amerika ve Okyanusya’da karşımıza çıkan “arak, araki, ariki” gibi adlar, anason ihtiva etsin ya da etmesin, imbik teknolojisiyle damıtılmış içkileri tanımlayan jenerik bir isim. Evliya Çelebi’nin bahsettiği “Arakçıyan esnafı”nın hardaliye, nar, nane, kekik, tarçın, karanfil, ıhlamur ve nihayet anason rakıları da bunu destekler nitelikte. Kımızın pabucunu dama atıp “millî içki” sıfatına nail olan rakı, kuru ve yaş üzümden elde edilen sumanın (ilk distile sıvı) eski bir Sicilya dokunuşu olan anason tohumu eklenip ikinci kez imbikten geçmesi sayesinde uçsuz bucaksız arak kategorisinden ayrılıyor.Millî mevzular: Rakı ve uzo tartışmasına geçmeden önce baklavadan, kahveden, cacıktan kalma hayal kırıklıklarını bir kenara bırakıp rakının Akdeniz’deki rotasını gözlemlemek aklıselim bir tavır olacaktır. Arak/rakı, Avrupa’da Alp Dağları’nın güneyinde, Orta Doğu ve Kuzey Afrika ülkelerinde tüketilen; şarap ve zeytine ilave olarak Akdeniz kültürünü temsil eden ortak bir değer. Yunanistan’da benimsenen uzo da mutfağın ülkelere değil, coğrafyaya ait olduğunu kanıtlayan güzel bir örnek. Geçmişte raki adıyla bilinen içki, 20. yüzyıl başında Marsilya sularına doğru açılırken “Uso Massalia” damgasıyla paketlenmiş. İtalyanca “ticari kullanım içindir” anlamına gelen ifade, rıhtım işçilerinin dilinde uso ve uzzo’ya dönüşerek Avrupalılar için Yunanistan menşeli rakının adı olmuş. Daha romantik bir hikâye duymak isteyenler için uzonun eski Yunanca “u zo” (onsuz yaşayamam) cümlesinden geldiği rivayeti de mevcut.&nbsp;Türkiye'de üretilen rakıya göre alkol oranı daha düşük olan uzo, anasonu da az olduğundan bol buzu kaldıran, kristalleşmeyen cinsten. Ülkenin güneyinde üretilen uzo şekerli yapısıyla tek başına tercih edilirken, Kuzey Yunanistan’daki sert uzo yanına illa meze arıyor. İsmiyle göbek attırma potansiyeli olan mastika ise anasona ek olarak sakız, tarçın ve kişnişten nasibini almış uzo versiyonlarından biri.Kadehinizde hangisi olursa olsun, Neşet Ertaş’ın sazında, Müzeyyen Senar’ın sesinde de mey olduğunu hatırlayıp anasonu koklamadan az evvel “İçmesini bilene zevk-ü sefâdır rakı / İçmeyi bilmeyene cevr-ü cefadır rakı” dizelerini tekrar etmekte fayda var.

Marlon Brando ile ilgili hikayeler